Υπάρχει μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρονιά ότι λείπουν τα skills που ζητάει η Αγορά και η Ανάπτυξη της Οικονομίας και ποιος είναι υπεύθυνος να καλύψει το gap.
Υπάρχουν δυο ειδών mindset στους εργαζομένους:
1. Aυτοί που θεωρούν ότι οι τρίτοι (Εργοδότες, Πολιτεία, Οικογένεια, κλπ.) πρέπει να τους εκπαιδεύει, να τους βρίσκει δουλειά-και μάλιστα καλή, να τους επιδοτεί, να τους πληρώνει υπερωρίες για την εκπαίδευση τους, δηλαδή τους βολεύει να αφήνουν την καριέρα τους σε χεριά τρίτων. Αυτό το mindset είναι δυστυχώς πλειοψηφικό, ειδικότερα στα χαμηλά επίπεδα ιεραρχίας. Τρόμαξα όταν διάβασα σε μια παγκόσμια πρόσφατη ερευνά ότι μόλις το 7% ενδιαφέρονται και φιλοδοξούν για προαγωγή.
Συχνή η ατάκα : “Θα γραφτώ στο σεμινάριο μόνο αν μου το πληρώσει ο εργοδότης μου, αλλιώς δεν ενδιαφέρομαι!”. Δηλαδή αν δεν μου το πληρώσει, τιμωρώ τον εαυτό μου να μείνει καθυστερημένος!
2. Αυτοί που επιδιώκουν σε κάθε ευκαιρία να πάρουν την καριέρα στα χεριά τους. Κυνηγούν να συμμετέχουν σε συνέδρια, να γραφτούν σε συλλόγους, να δικτυώνονται, να εκπαιδεύονται, να είναι συνεχώς ανήσυχοι, να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην αγορά, να τοποθετούνται έγκαιρα για να τις αξιοποιήσουν, να διεκδικούν προαγωγή, είτε εντός της εταιρείας είτε εκτός. Δυστυχώς είναι πολύ μικρή μειοψηφία. Θα ακούσεις την ατάκα : “Θα πληρώσω το σεμινάριο με δικό μου budget, θέλω να το κάνω για μένα, δεν θέλω υποχρεώσεις”
3. Τα τελευταία χρονιά αναπτύσσεται και μια προβληματική κατηγορία, δυστυχώς σε μεγάλα ποσοστά στους νέους : Oι αφημένοι και παραιτημένοι, που δεν θέλουν να δουλέψουν αλλά απαιτούν κάποιοι τρίτοι να τους εξασφαλίζουν εισόδημα.
Διαλέγουμε και παίρνουμε! Αλλά πρέπει να δεχτούμε πακέτο και τον κόπο αλλά και την αμοιβή της κάθε κατηγορίας. Είναι αφέλεια να θέλω τον λίγο κόπο της κατηγόριας Β ή τον μηδενικό κόπο της κατηγορίας Γ, αλλά και την καλύτερη αμοιβή της κατηγορίας Α.
Με βάση τα παραπάνω συμφωνούμε όλοι πως οι νέες τεχνολογίες και τάσεις μπορούν να προσφέρουν τεράστια αξία στις επιχειρήσεις — ειδικά στον χώρο των Logistics. Ωστόσο, η ενσωμάτωσή τους απαιτεί κάτι περισσότερο από ένα καλό εργαλείο. Απαιτεί ανθρώπους που είναι έτοιμοι να τις «αγκαλιάσουν» και να τις αξιοποιήσουν.
Και εκεί συναντάμε το γνωστό skills gap.
📌 Είτε μιλάμε για upskilling/reskilling του υπάρχοντος ανθρώπινου δυναμικού είτε για την προσέλκυση νέων ταλέντων, η πρόκληση είναι κοινή: οι άνθρωποι πρέπει να είναι έτοιμοι να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες της τεχνολογίας.
🎯 Εσείς ποιο θεωρείτε το μεγαλύτερο εμπόδιο στην προσπάθεια των επιχειρήσεων να καλύψουν το κενό δεξιοτήτων στα Logistics;
Α) Έλλειψη budget για εκπαίδευση
Β) Δυσκολία εύρεσης νέων ταλέντων
Γ) Εσωτερική αντίσταση στην αλλαγή
Δ) Απουσία ξεκάθαρης στρατηγικής HR
Συγγραφείς: Kostas Theofanides, Ioannis Grevenitis
